بارش تنهایی

قلمو کاغذ و واژه
همه غرق تواند ...
در خیالت بودم و ندانستم
به یکباره چه شد!
رنگ باخت قلمم ...
واژه سرگردان شد و بر پیکر کاغذ ننشست ؛

همه را بر دل خود حک کردم
آه ...
امان از سکوتی که برده است مرا
و چه میدانی تو
من در این خاطره ها
ذره ذره تجزیه خواهم شد ؛
سالهاست سفر کرده ای
و من
همچنان در تنهایی, خود میبارم .

"مهرنور"