سیب

چشم هایم تر شد...
از زمانی که چشیدم تلخیه سیب تو را
آه از بارش غم های حمید...
از سیب دندان زده در دست فروغ
چطور افتاد به خاک...
و گمانش این برد که دو دلداده را کرده جدا...
پدری غمناک از آنچه گذشت
خون دل خورد بر دل پر درد دخترکش...
امان از سیب که خود را تبرعه کرد و علت را غرور میپنداشت...
و درختی که نفهمید هرگز
چطور با دندان زدن سیبی سرخ
همه ی عشق بلعیده شد....
اشک هایم آرام آرام جاری میشود...
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم که چرا حرف های ناگفته را در صندوقچه دل پنهان میداریم!
#بداهه
"مهرنور"

پ.ن:اشاره ای به متن سیب،جناب اقای حمید مصدق... که بعد فروغ فرخزاد متن ایشون رو از زبان دختر نوشت و بعد نویسنده ای دیگر از زبان پدر دختر و بعد اقای جواد نوروزی از زبان سیب و در انتها از زبان درخت نوشته شد.

و حالا من از زبان کسی که اینها رو خونده نوشتم...

سی سالگی...